رباعی شمارهٔ ۱۲۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از محبوبش می‌خواهد که او را ترک نکند و به جدایی‌اش سرعت نبخشد. او از عشق و وصال به هجران می‌انجامد و نمی‌خواهد این پیوند به جدایی تبدیل شود. شاعر تأکید می‌کند که اگر جدایی مقدر است، زمانش را خود زمان مشخص کند و او به هیچ دلیلی جدا نشود.
خورشید رخا، ز بنده تحویل مکناین وصل مرا به هجر تبدیل مکن
هوش مصنوعی: خورشید محبوبم، لطفاً محبت و توجه خود را از من دریغ نکن و اجازه نده که این وصل زیبا به جدایی تبدیل شود.
خواهی که جدا شوی ز من بی‌سببی؟خود دهر جدا کند، تو تعجیل مکن
هوش مصنوعی: اگر میخواهی بدون دلیل از من دور شوی، خود زمان و سرنوشت این کار را انجام میدهند. نیازی نیست زود عجله کنی.