رباعی شمارهٔ ۱۵۷
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر حسرت و آرزوی شاعر است. او ابتدا به قدرت و مقام خود اشاره می‌کند و می‌گوید اگر به خواسته‌های خودم توجه می‌کردم، رهبری کسانی که لباس کبود (نشان قدرت) پوشیده بودند را برعهده می‌گرفتم. اما اکنون که دچار سختی و بی‌پناهی شده‌ام، ای کاش به مقام و حالتی که مربوط به فروختن شراب است، باز می‌گشتم. این تغییر وضعیت، احساس ناامیدی و آرزوی بازگشت به ایامی خوش‌تر را در او نمایان می‌سازد.
گر من به صلاح خویش کوشان بدمیسالار همه کبودپوشان بدمی
هوش مصنوعی: اگر من در پی صلاح خود میرفتم، باید سروری همه افرادی میشدم که لباسهای آبی تیره میپوشند.
اکنون که اسیر و رند و می‌خوار شدمای کاش! غلام می‌فروشان بدمی
هوش مصنوعی: اکنون که به خاطر عشق و بادهخواری دچار زبونی و سرگشتگی شده‌ام، ای کاش میتوانستم به عنوان فروشنده شراب یا خدمتگزار میباشم.