رباعی شمارهٔ ۱۵۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر آرزوی داشتن همدم و مونس را دارد که با او درد دل کند و از او مایه آرامش و تسکین بیابد. او از شدت ناراحتی و آتش درونش می‌سوزد و اگر چشمانش اشک نمی‌ریخت، شاید می‌توانست مرهمی برای دردش بیابد. در واقع، این شعر بیانگر عمیق‌ترین احساسات غم و تنهایی است.
گر مونس و همدمی دمی یافتمیزو چاره و مرهمی همی یافتمی
هوش مصنوعی: اگر لحظهای مونس و همدمی پیدا میکردم، راهی برای درمان دردهایم مییافتم.
از آتش دل سوختمی سر تا پایاز دیده اگر نمی نمی‌یافتمی
هوش مصنوعی: از آتش دل برای خودم سوختم و کاملاً شعلهور شدم. اگر اشک نمیریختم، ممکن بود خیلی بیشتر درد بکشیم.