رباعی شمارهٔ ۱۵۵
هوش مصنوعی: شاعر آرزو دارد که بداند خود کیست تا بتواند در نظر دیگران بهتر زندگی کند. او حسرت عمر از دست رفته را میخورد و احساس میکند که بدنش فقط در طول شب و روز دیده شده و به این موضوع بسیار دلنگران است.
ای کاش! بدانمی که من کیستمی؟تا در نظرش بهتر ازین زیستمی
هوش مصنوعی: ای کاش میدانستم من چه کسی هستم، تا بتوانم در نظر او به شکلی بهتر زندگی کنم.
یا جمله تنم دیده شده، تا شب و روزدر حسرت عمر رفته بگریستمی
هوش مصنوعی: شاید تمام وجودم دیده شده، به طوری که شب و روز به خاطر عمر از دست رفتهام گریه کردهام.