رباعی شمارهٔ ۱۶۴
هوش مصنوعی: این ابیات به لطف و بخشش خداوند اشاره دارند. شاعر از خداوند درخواست می‌کند که با بخشایش خود، رسوایی‌ها و ضعف‌های آدمیان را بپوشاند و بر فضل و عفو خود تأکید می‌کند. او می‌گوید که در طول عمرش، هیچ‌جا جز درگاه خداوند را نداشته و به همین دلیل از او می‌خواهد که او را ببخشد.
ای لطف تو دستگیر هر رسواییوی عفو تو پرده‌پوش هر خود رایی
هوش مصنوعی: ای مهرت، حامی هر کسی که رسوا شده است و بخشش تو، مانع افشای هر گونه خودرایی و خودکامگی میشود.
بخشای بدان بنده، که اندر همه عمرجز درگه تو دگر ندارد جایی
هوش مصنوعی: ای خداوند متعال، به من بندهات رحم کن؛ زیرا در تمام عمرم، جز در درگاه تو هیچ پناهگاهی ندارم.