بخش ۶ - غزل
هوش مصنوعی: این شعر درباره اهمیت عشق و تأثیر آن بر دل انسان‌ها صحبت می‌کند. شاعر بیان می‌کند که دلی که به عشق متمایل نیست، مثل دیو است و ارزش چندانی ندارد. او تأکید می‌کند که عشق به زندگی و دل انسان نور می‌بخشد و بدون آن، دل همچون چشمی بی‌نور می‌ماند. همچنین اشاره می‌کند که تنها در آستان عشق می‌توان خانه و درون‌ای را یافت و بی‌عشق، سعادتی وجود ندارد. در نهایت، شاعر به مجنون‌هایی که در عشق دیوانه شده‌اند، اشاره می‌کند و می‌گوید که عاقل واقعی کسی است که عشق را درک کند.
هر دلی کان به عشق مایل نیستحجرهٔ دیو دان، که آن دل نیست
هوش مصنوعی: هر دلی که به عشق گرایش نداشته باشد، باید آن را به مثابه دل دیو دانست، چرا که آن دل در حقیقت دل نیست.
زاغ، گو: بی‌خبر بمیر از عشقکه ز گل، عندلیب غافل نیست
هوش مصنوعی: زاغ گفت: بی‌خبر بمیر از عشق، زیرا بلبل از گل غافل نیست.
دل بی‌عشق چشم بی‌نور استخود ببین حاجب دلایل نیست
هوش مصنوعی: دل بدون عشق همچون چشمی بدون نور است. خودت مشاهده کن که دلیلها وجود ندارد.
بی‌دلان را جز آستانهٔ عشقدر ره کوی دوست منزل نیست
هوش مصنوعی: عاشقان بدون دل، جز در آستانهٔ عشق و در مسیر دوست، جایی برای اقامت ندارند.
هر که مجنون شود درین سوداای عراقی، مگو که عاقل نیست
هوش مصنوعی: هر کسی که در این عشق دیوانه شود، ای عراقی، نگو که او عاقل نیست.