بخش ۶ - مثنوی

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی اهمیت عشق و دوست است. شاعر می‌گوید که هر کسی بدون دوست، زندگی خوشی ندارد و از دوستی و وصل با محبوب سخن می‌گوید. او جان انسان را به گوهری ارزشمند تشبیه می‌کند که در بدن مادی، که مانند زباله‌ای است، دفن شده است. شاعر از محبوب می‌خواهد که خود را نشان دهد تا از این وضعیت رهایی یابند. او همچنین به عاشقان توصیه می‌کند که به راز عشق گوش دهند و از خویشتن رها شده، دیدگان دل را به سوی محبوب باز کنند. در نهایت، دعوت به فدا کردن جان به خاطر دیدن روی محبوب می‌کند.