بخش ۱ - سر آغاز
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و ارادت عمیق به معشوق است. شاعر می‌گوید که در آستان معشوق مقیمند و همچنان که از او سخن می‌گویند، همواره به او گوش می‌دهند. عشق به معشوق آن‌قدر عمیق است که حتی اگر از در او بیرون بروند، دل‌هایشان همچنان به او تعلق دارد. شاعر به وضعیت اسیری در دام عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود غم و مشکلات، هیچ میل و آرزویی جز وصال معشوق ندارند. آنها تمام وجودشان را برای عشق فدا کرده و جز معشوق به هیچ‌چیز دیگری فکر نمی‌کنند. در نهایت، شاعر از آتش عشق و تأثیر آن بر دل و جان خود سخن می‌گوید و به حیرت و گم‌گشتگی خود در این عشق اشاره می‌کند.
ما مقیم آستان توایمعندلیبان بوستان توایم
هوش مصنوعی: ما همیشه در خدمت و در کنار تو هستیم و مانند پرندگان خوشبو و زیبا در باغ وجود تو زندگی میکنیم.
گر رویم از درت و گر نرویماز تو گوییم و هم ز تو شنویم
هوش مصنوعی: اگر از در تو خارج شوم یا اگر نروم، باز هم صحبتهایی خواهیم داشت و از تو نیز میشنویم.
چون که در دام تو گرفتاریماز تو پروای خویش چون داریم؟
هوش مصنوعی: ما وقتی در دام محبت تو گرفتار شدهایم، چگونه میتوانیم به فکر خودمان باشیم؟
چون دم از آشنایی تو زنیممیل بیگانگی چگونه کنیم؟
هوش مصنوعی: زمانی که از آشنایی و نزدیکی به تو صحبت میکنیم، چگونه میتوانیم احساس بیگانگی و دوری را در خود ایجاد کنیم؟
سر ما و آستانهٔ در تومنتظر تا رویم در سر تو
هوش مصنوعی: ما بر درگاه تو ایستادهایم و منتظریم که قدم به درون وجود تو بگذاریم.
تو مپندار کز در تو رویمبه سر تو، که در سر تو رویم
هوش مصنوعی: به این فکر نکن که من برای تو تلاش میکنم، بلکه من به خاطر خودم و در درون خودم به تکاپو هستم.
تا ز عشق تو جرعه‌ای خوردیمدل بدادیم و جان فدا کردیم
هوش مصنوعی: ما از عشق تو نوشیدنیای چشیدیم، دل را به تو دادیم و جانمان را فدای تو کردیم.
تا به کوی تو راهبر گشتیمجز تو، از هرچه بود برگشتیم
هوش مصنوعی: وقتی به سمت کوی تو رفتیم، از هر چیزی جز تو منصرف شدیم.
تا ز جان با غم تو پیوستیمرخت هستی خویش بربستیم
هوش مصنوعی: ما با غم تو پیوند خوردهایم و به خاطر آن، همه چیزهای مادیمان را رها کردهایم.
تا ز شوق تو مست و حیرانیمره به هستی خود نمی‌دانیم
هوش مصنوعی: ما به خاطر عشق تو سرمست و گیج هستیم و نمی‌دانیم چگونه به وجود واقعی خود دست پیدا کنیم.
چون به سودای تو گرفتاریمسر سودای خود کجا داریم؟
هوش مصنوعی: ما در عشق تو گرفتاریم، پس چگونه میتوانیم به فکر خواستههای خود باشیم؟
تاب حسن تو آتشی افروختدل ما را بدان بخواهد سوخت
هوش مصنوعی: زیبایی تو شعلهای روشن کرد که دل ما را به آتش کشید و این عشق باعث میشود که ما بسوزیم.