بخش ۳ - مثنوی
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و عشق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که دلش درگیر غم عشق است و این غم جزء وجود او شده. او می‌گوید که وجودش به عشق و جانان وابسته است و دیدن محبوب برای او ضروری است. عشق را به عنوان حقیقتی می‌بیند که حتی اگر به نظر مجازی بیاید، در حقیقت واقعی است و در این راه، اخلاص را مهم‌تر از ریا می‌داند.
ای غم تو مجاور دل منوز زمانه غم تو حاصل من
هوش مصنوعی: ای غم، تو در کنار دل من هستی و از این دنیا آنچه که دارم، غم توست.
تا دلم باد، مبتلای تو باددایما بستهٔ بلای تو باد
هوش مصنوعی: تا زمانی که قلبم در تپش است، دائماً مملو از عشق و درد تو خواهد بود.
دیده را دیدن تو می‌بایدوگرم قصد جان کنی شاید
هوش مصنوعی: برای اینکه بتوانی تو را ببینم، باید چشمهایم را به دیدن تو عادت بدهم و اگر تو اراده کنی که جانم را بگیری، شاید این امکان وجود داشته باشد.
دل ما را فراغت از جان استزندگانی ما به جانان است
هوش مصنوعی: دل ما از درد و رنج رهاست، زیرا زندگی حقیقی ما در ارتباط با محبوب است.
عشق، روزی که درد من بفزودشد حقیقتی اگر مجازی بود
هوش مصنوعی: عشق در روزی که درد من بیشتر شد، به حقیقتی تبدیل شد حتی اگر در ابتدا فقط یک خیال بود.
در ترقی است کار ما در عشقبلکه اخلاص شد ریا در عشق
هوش مصنوعی: کار ما در عشق به پیشرفت رسیده و با واقعی بودن در احساسات، ریاکاری کنار گذاشته شده است.