بخش ۶ - مثنوی
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوق خود می‌خواهد که به حال عاشقان ضعیف توجه کند و غم و درد آنها را درک کند. او از معشوق می‌خواهد که به دعاهای او پاسخ دهد و به او لطف کند. شاعر به احساس عاشقانی که به او وابسته‌اند اشاره می‌کند و توجه کردن به آنها را خواستار است. او با بیان مشکلات و فقر خود، از معشوق می‌خواهد که با بخشش خود، زندگی و امید را به دل عاشقان بازگرداند. در نهایت، از معشوق می‌خواهد که به آنها نظر کند و بر دل‌های شکسته‌شان ترحم کند.
ای خوش و فارغ، از غم ما پرسعاشقان ضعیف را واپرس
هوش مصنوعی: ای خوشحال و بیغم، از دل ما که پر از درد و غم است بپرس و حال عاشقان ضعیف را بپرس.
عجز من بین، دعای من بپذیرمی‌توانی، به لطف دستم گیر
هوش مصنوعی: ناتوانی من را ببین و دعای من را بپذیر، تو میتوانی و با لطف خود دست مرا بگیر.
داری از عاشقان خویش ملالخون ایشان چراست بر تو حلال؟
هوش مصنوعی: چرا باید از بیداد عاشقان خود ناراحت باشی، در حالی که این درد و رنج بر تو مجاز است؟
به کسی التفات کن نفسیکه ندارد به جز تو هیچ کسی
هوش مصنوعی: به کسی توجه کن که جز تو هیچ کس را در زندگیاش ندارد و به تو وابسته است.
فارغی از درون صاحب دردمکن، ای دوست، هرچه بتوان کرد
هوش مصنوعی: ای دوست، از درون خود به غمها و دردهای دیگران توجه کن و در این زمینه بیطرف نباش، هرچه میتوانی برای کمک و یاری انجام بده.
گر تو خوبی و ما ضعیف و فقیرتابت، ای خور، ز ذره باز مگیر
هوش مصنوعی: اگر تو نیکو و ما ناتوان و بیپول هستیم، ای خورشید، از ذرهها چشم نپوشان.
رخ به ما می‌نما و جان می‌بخشبر دل ریش عاشقان می‌بخش
هوش مصنوعی: به ما نگاهی بیانداز و با آن نگاهت زندگیام را تازه کن، دل شکسته عاشقان را با محبتت التیام ببخش.