تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۹
هوش مصنوعی: شاعر در این دو بیت احساس خود را بیان می‌کند. او می‌گوید که مانند یک ابر در بهار بی‌سکون و بی‌پناه بوده است، اما عشق یا درد معشوق مانند کوهی سنگین بر دوشش افتاده و او را تحت فشار قرار داده است.
خانه بر دوش‌تر از ابر بهاران بودملنگرِ دردِ تو چون کوهِ گران کرد مرا
هوش مصنوعی: در سر در خاکستر دل به دوش می‌کشم و درد تو همچون کوهی سنگین، مرا به پایین می‌کشد.