تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۰
هوش مصنوعی: شاعر در این دست‌نوشته به حسرت و افسوس خود اشاره می‌کند که امیدش مانند نخل است و تنها باری که به دست آورده، همان غم و دل‌مشغولی است. او از این‌که عمرش صرف باغبانی و مراقبت از این نخل شده، افسوس می‌خورد.
نخل امید مرا جز بار دل حاصل نبودحیف ازان عمری که صرف باغبانی شد مرا
هوش مصنوعی: نخل امید من تنها بار دلbroken را به همراه داشت و افسوس که عمری را صرف پرورش آن کردم.