تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۸
هوش مصنوعی: در این بیت، گوینده بیان می‌کند که با وجود داشتن مشکلات و تلخی‌ها، نمی‌تواند از بیان احساساتش دست بردارد. او به خود یادآوری می‌کند که مانند یک کودک بدچهره، نیاز به شکر و شیر دارد تا به زندگی‌اش طعمی شیرین بدهد.
روی تلخ دایه نتواند مرا خاموش کردطفل بدخویم، شکر در شیر می‌باید مرا
هوش مصنوعی: دایه نمی‌تواند مرا با تلخی‌اش ساکت کند، زیرا من به عنوان یک کودک بدخلق، نیاز دارم که در شیرش شکر بیفزاید.