تکبیت شمارهٔ ۲۲۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دشواریها و مشکلاتی صحبت میکند که به او فشار میآورند و او را در شرایط ناگواری قرار دادهاند. او در تلاش است تا حتی در میان این چالشها، نگهدارنده و محافظ یک دانه امید یا آرزو باشد.
آسمانها، دَر شکستِ من، کَمرها بستهاندچون نگه دارم من از نُه آسیا، یک دانه را؟
هوش مصنوعی: آسمانها به خاطر شکست من تنگنظری کردهاند، پس چگونه میتوانم از میان نه آسیاب، حتی یک دانه را حفظ کنم؟