تک‌بیت شمارهٔ ۲۳۲
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به عمق اندوه و غم خود اشاره می‌کند و می‌گوید که این اندوه هرگز کمتر نشده است. همچنین تأکید می‌کند که نمی‌توان احساسات درونی را به راحتی پاک کرد، مانند لکه‌ای که نمی‌توان آن را از آینه پاک کرد.
کم نشد از گریه اندوهی که در دل داشتمپاک نتوان کرد با دامان تر آیینه را
هوش مصنوعی: از گریه‌ام بر اندوهی که در دل داشتم، چیزی کاسته نشد و نمی‌توانم آن را با دستمالی که خیس کرده‌ام، از آیینه پاک کنم.