تکبیت شمارهٔ ۲۷۸
هوش مصنوعی: شعر به توصیف صبح و زوال میپردازد. نسیم صبح به عنوان نماد تغییر و فنا معرفی شده و از این رو سوالی در مورد ادامه حیات و وجود انسان مطرح میشود. شاعر به تفکر درباره چراغ هستی و چگونگی ادامه نفس و وجود میپردازد.
نسیمِ صبحِ فَنا، تیغ بَر کَف، اِستادَهستنَفَس چگونه بَرآرَد، چراغِ هستیِ ما؟
هوش مصنوعی: نسیم صبح در حال وزیدن است و چون تیغی بر دست ایستاده، جان ما چگونه میتواند شعله وجودمان را روشن کند؟