تک‌بیت شمارهٔ ۳۵۰
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به حالتی از شرم و خجلت اشاره می‌کند که مانند بید مجنون در بستان زندگی، سر به زیر انداخته است. این تصویر نمادین نشان‌دهنده‌ی احساس ضعف و vulnerabilty در برابر شرایط زندگی است.
بید مجنونیم در بستانسرای روزگارسر به پیش انداختن از شرم، بار ما بس است
هوش مصنوعی: ما مانند بید مجنون در باغ زندگی هستیم و به خاطر شرم و خجالت، سرمان را پایین انداخته‌ایم. دیگر تحمل این بار را نداریم.