تک‌بیت شمارهٔ ۴۷۵
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت از تجربیاتش در میان اهل دل و خرابات سخن می‌گوید. او به یاد دارد که تنها علم و دانش واقعی در درک عمق مطالب و حال دل انسان‌هاست و باقی چیزها بی‌فایده و زودگذر هستند. در واقع، این اشاره به بی‌ارزشی علم‌هایی دارد که سطحی و ظاهری هستند.
مرا ز پیر خرابات نکته‌ای یادستکه غیر عالم آب آنچه هست بر بادست
هوش مصنوعی: از پیره‌ای که در خرابات می‌نشیند، نکته‌ای به من آموخته شد که در غیر از دانشمندان، هر چیزی که وجود دارد، به فنا می‌رود.