تک‌بیت شمارهٔ ۶۶۹
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت از عطشی صحبت می‌کند که با وجود نعمت‌ها و زیبایی‌های ظاهری، همچنان در دل او باقی مانده است. او اشاره می‌کند که عشق و نیازهای درونی‌اش برآورده نشده و زیبایی‌های دنیا نتوانسته او را سیراب کند.
ز آب من جگر تشنه‌ای نشد سیرابچه سود ازین که فلک لعل آبدارم کرد؟
هوش مصنوعی: آب من نتوانسته است کسی را سیراب کند و تشنگی همچنان باقی است. در این صورت چه فایده‌ای دارد که آسمان من را با سنگ‌های قیمتی و خوش‌رنگ زینت داده باشد؟