تک‌بیت شمارهٔ ۶۷۰
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از عشق خود درخواست می‌کند که او را در حال خود رها نکند، زیرا بی‌غم بودنش باعث شده که به یکی از افراد عادی جامعه تبدیل شود. به نوعی، او خواهان حفظ احساسات عمیق و خاص عشق است و نمی‌خواهد از آن بی‌خبر بماند.
مرا به حال خود ای عشق بیش ازین مگذارکه بی غمی یکی از اهل روزگارم کرد!
هوش مصنوعی: عشق، بیشتر از این مرا تنها نگذار، چون بدون تو، به حالتی هستم که انگار یکی از آدم‌های بی‌دردسر روزگارم شده‌ام.