تک‌بیت شمارهٔ ۶۹۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساسات درونی خود سخن می‌گوید. او به جنونی اشاره دارد که در دلش آتش می‌افکند و او را به شور و هیجان می‌آورد. در مقابل، عقل مصلحت‌اندیش او را به بیابان‌های دوری می‌فرستد، جایی که احساس آزادی و شورش در آن وجود ندارد. به طور کلی، شاعر در تلاش است تا تضاد بین احساسات شدید و عقلانیت را به تصویر بکشد.
جنونی کو که آتش در دل پر شورم اندازدز عقل مصلحت بین صد بیابان دورم اندازد
هوش مصنوعی: شخصی در جستجوی جنونی است که نه تنها شعله‌ای از عشق و شوق در دلش ایجاد کند، بلکه او را از محدودیت‌ها و مصلحت‌های عقلانی دور کند و به دنیای گسترده‌تری بکشاند.