تک‌بیت شمارهٔ ۷۱۸
هوش مصنوعی: غزل به نارضایتی از بی‌عدالتی اشاره دارد و بیان می‌کند که زیبایی و جذابیت طرف مقابل (لب میگون) باعث دلتنگی و آرزوی بیشتری می‌شود. در حالی که آن فرد از محبت بی‌بهره است و تنها سرنوشت تلخی انتظارش را می‌کشد.
تا به چند از لب میگون تو ای بی انصافروزی ما لب خمیازه مکیدن باشد؟
هوش مصنوعی: چقدر می‌خواهی از زیبایی‌های لب‌های میگونت بهره‌برداری نکنی؟ آیا ما باید همیشه در انتظار باشیم و تنها حسرت بخوریم؟