تک‌بیت شمارهٔ ۷۵۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره پشیمانی و حسرت در پیری است. شاعر وقتی به یاد جوانی و اشتباهات خود می‌افتد، احساس غذاب و ندامت می‌کند، اما اکنون که دیگر جوانی ندارد و دندان‌هایش هم از بین رفته، نمی‌تواند به راحتی از این پشیمانی سخن بگوید.
از پشیمانی سخن در عهد پیری می‌زنملب به دندان می‌گزم اکنون که دندانم نماند
هوش مصنوعی: در دوران پیری، در مورد پشیمانی‌هایم صحبت می‌کنم و به خاطر اشتباهات گذشته‌ام، غمگین و مستأصل هستم، اما اکنون که دیگر دندانی برای گاز گرفتن ندارم، این احساسات برایم بی‌فایده شده‌اند.