تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۰۴
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت از حسرت و نداشتن عشق و همراهی سخن می‌گوید. آغوش او به خاطر احساسات عمیق و دردناک شبیه به گلی که شکفته شده، دچار تزلزل و درد است. او هیچ شاخ گل و زیبایی را در کنار خود نمی‌بیند و این موضوع احساس تنهایی و ناامیدی او را نمایان می‌کند.
آغوشم از کشاکش حسرت چو گل دریدشاخ گلی ندید شبی در کنار خویش
هوش مصنوعی: دلم از غم و حسرت تیرکشیده و مانند گلی که در زخم‌هایش شاخ و برگش پاره شده، هیچ زیبایی در کنار خود ندیدم.