تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۰۵
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت نگران است که باد خزان به گل‌هایش رحم نکند و می‌پرسد که به چه امیدی باید زندگی و نوشته‌های خود را شکل دهد. به نوعی، او در جستجوی انگیزه و امید در شرایط دشوار است.
نکند باد خزان رحم به مجموعهٔ گلمن به امید چه شیرازه کنم دفتر خویش ؟
هوش مصنوعی: آیا این بادهای خزان اجازه خواهند داد که گل‌های من پژمرده شوند؟ به چه امیدی می‌توانم زندگی‌ام را سازماندهی کنم؟