تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۱۴
هوش مصنوعی: این ابیات به زیبایی و پیچیدگی دنیای دچار سختی و ماتم اشاره دارند. شاعر با تشبیه زلف‌های ماتمیان به وضعیتی که در جهان برقرار است، از خدا می‌خواهد که او را از مشکلات و بلایای سیاه دور نگه دارد. به نوعی، این شعر حاکی از ناامیدی و آرزوی رهایی از رنج‌هاست.
چو زلف ماتمیان درهم است کار جهانازین بلای سیه، دور دار شانه خویش
هوش مصنوعی: وقتی زلف‌های دل‌فریب غم‌زده درهم tangled شده‌اند، پس دنیا در این مصیبت تاریک است، پس موهایت را از این درد دور نگه‌دار.