تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۰۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات احساس تنهایی و بی поддержки را بیان می‌کند. او به این نکته اشاره دارد که هیچ یک از همراهانش در مسیر زندگی، نور و راهنمایی برایش فراهم نکرده‌اند. اما او با اراده‌ای قوی، مانند یک کوهکن که با تیشه بر این تاریکی می‌تراشد، به پیش می‌رود و سعی می‌کند بر مشکلات غلبه کند.
ز همراهان کسی نگرفت شمعی پیش راه منبه برق تیشه زین ظلمت برون چون کوهکن رفتم
هوش مصنوعی: هیچیک از دوستانم در این مسیر، نوری برای راهنمایی من ارائه نکرد. اما با قدرت و ارادهام، مانند یک کوهکن که با تیشه خود از تاریکیها خارج میشود، پیش رفتم.