تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۳۰
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به توصیف احساسات خود می‌پردازد و می‌گوید که دیدن بهشت یا زیبایی‌های آن نمی‌تواند او را از تنهایی و خلسه‌اش خارج کند. او خود را به نوعی در یک جنت (بهشت) بسته و زندانی می‌بیند که نمی‌تواند از آن خارج شود.
تماشای بهشت از خلوتم بیرون نمی‌آردبه است از جنت در بسته زندانی که من دارم
هوش مصنوعی: نگاه کردن به بهشت، من را از تنهایی خارج نمی‌کند؛ بهتر است که در زندانی بسته باشم تا در جنتی که از من دور است.