تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۴۵
هوش مصنوعی: شاعر از رنگ و بوی دنیا راضی است، اما از بی‌برگی و خزان احساس ترس و نگرانی می‌کند. او به یاد بهار و زیبایی‌های آن، از خزان و بی‌حالی می‌ترسد.
ز رنگ و بوی جهان قانعم به بی‌برگیخزان گزیده‌ام از نوبهار می‌ترسم
هوش مصنوعی: من از زیبایی‌ها و لذت‌های دنیای بیرون راضی‌ام، اما به خاطر خشکی و خزان، از نوبهار و جوانی می‌ترسم و احتیاط می‌کنم.