تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۷۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دنبال جایی است که بتواند از فکر سفر و دوری دل بکَنَد و در آرامش و سکوت، همچون جواهری در صدف، خود را جمع و جور کند. این احساس آرامش و تمرکز بر خود را در تصویرسازی زیبایی به نمایش می‌گذارد.
گوشه‌ای کو، که دل از فکر سفر جمع کنمپا به دامان صدف همچو گهر جمع کنم
هوش مصنوعی: در جایی نشسته‌ام که بتوانم از افکار سفر دور شوم و احساسات و خواسته‌هایم را مانند مروارید در صدف جمع‌آوری کنم.