تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۵۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از غم و اندوهی که به دل دارد سخن می‌گوید و اعلام می‌کند که نمی‌تواند هر لحظه از این درد و ماتم فریاد بکشد. او به یاد چهار تکبیر بر درختان خزان‌زده اشاره می‌کند که نمادی از فقدان و سوگ است.
هر دم از ماتم برگی نتوان آه کشیدچار تکبیر برین نخل خزان دیده زدیم
هوش مصنوعی: هر لحظه نمی‌توانیم به خاطر اندوه از دست‌رفته‌ها گریه کنیم. ما در کنار این ناراحتی، چهار بار بر این درخت خزان فرود آمده‌ایم.