تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۵۵
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به احساس فقر و ناتوانی اشاره می‌کند. دستش به گل نمی‌رسد و در گل فرو رفته است. او از شرایط سختی صحبت می‌کند که حتی از زیبایی‌ها و لذت‌های زندگی فاصله دارد و فقط حسرت آن‌ها را می‌خورد. در واقع، او در تعارض میان آرزوها و واقعیت زندگی‌اش قرار دارد.
دست کوتاه ز دامان گل و پا در گلحال خار سر دیوار گلستان داریم
هوش مصنوعی: ما از نعمت‌های زیبا و خوشبو بهره‌ای نداریم و تنها یک درد و مشکل در زندگی‌مان داریم.