تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۷۷
هوش مصنوعی: این شعر به حسرت و درد ناشی از یتیمی و ناامیدی اشاره دارد. شاعر از حالتی صحبت می‌کند که در آن، کودک یتیمی گِرد آب گریه می‌کند و این گریه همچون تلخی آب، نشان‌دهنده غصه و شکستگی اوست.
آن طفل یتیمم که شکسته است سبویماز آب، همین گریهٔ تلخی است به جویم
هوش مصنوعی: این کودک یتیم که از آب گلابی که در کوزه‌ام ریخته شده، ناراحت است، به خاطر همین غم و اندوهی که دارد، به من می‌خورد.