تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۸۰
هوش مصنوعی: این دو بیت اشاره به fragility و ناپایداری زندگی دارد. شاعر می‌گوید که ما در آستانهٔ از بین رفتن هستیم، اما نمی‌خواهیم و قادر نیستیم که بر دوش دیگران باری اضافه کنیم. این بیان نشان‌دهندهٔ استقلال و خودکفایی است.
سر ما در قدم دار فنا افتاده استما نه آنیم که بر دوش کسی بار شویم
هوش مصنوعی: ما فدای راهی شده‌ایم که به فنا منتهی می‌شود، ما آن‌قدر ضعیف نیستیم که بخواهیم بار زحمات کسی را به دوش بکشیم.