تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۹۵
هوش مصنوعی: در این شعر، گویا شاعر به یادآوری سال‌ها نغمه‌سرایی و شادمانی می‌پردازد که مانند بهار گل‌های زیبا را در دامن خود ریخته است. همچنین اشاره به زمان‌هایی دارد که باید اشک‌ها را نثار کرد و غم‌ها را در دامان خود پذیرفت.
سال‌ها گل در گریبان ریختی چون نوبهارمدتی هم اشک می‌باید به دامان ریختن
هوش مصنوعی: سال‌ها از زیبایی و شادی‌ها بهره‌مند بودی و مانند بهار، گل و رنگ و بوی خوش را در آغوش خود داشتی؛ اما اکنون نیز زمان آن رسیده است که برای مدتی از غم و اندوه بگویی و اشک‌های خود را به زمین بریزی.