تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۵۷
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به محدودیت‌های خود اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها کارش نفس کشیدن است. او مانند حبابی در یک دریاچه پرآشوب احساس بی‌ثباتی و آسیب‌پذیری می‌کند.
بجز کسب هوا از من دگر کاری نمی‌آیددرین دریای پرآشوب پنداری حبابم من
هوش مصنوعی: جز اینکه در این دریای پرهیاهو تلاش کنم تا از اوای دلم بهره‌ای ببرم، کار دیگری از من ساخته نیست. خودم را همچون حبابی می‌بینم که در میان این طوفان قرار دارد.