تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۵۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالتی از خواب و غفلت در روز می‌پردازد. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که در حالی که اطرافش در خواب است، چشمانش هنوز در دنیای غیب و ناپیدا حضور دارند و به همین دلیل نمی‌تواند واقعیت را به درستی درک کند. این ابیات نشان‌دهنده‌ی تضاد میان بیداری و خواب، واقعیت و غیب است.
دیدهٔ بیدار انجم محو شد در خواب روزهمچنان در پردهٔ غیب است خواب چشم من
هوش مصنوعی: چشم بیدار ستاره‌ها در نور روز ناپدید شده و همچنان خواب چشم من در عالم غیب باقی مانده است.