تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۷۱
هوش مصنوعی: این بیت از شاعر نشان‌دهنده احساس اندوه و ناامیدی است. شاعر از گریه‌اش که در گلو گره می‌خورد صحبت می‌کند و به این موضوع می‌پردازد که دنیا (سپهر) بر او سخت گرفته و او را از نعمت‌های ابتدایی مانند آب و غذا محروم کرده است. در واقع، این شعر غم و مبارزه با مشکلات را به تصویر می‌کشد.
ز گریه‌ای که مرا در گلو گره گرددسپهر سفله کند کم ز آب و دانهٔ من
هوش مصنوعی: از آن گریه‌ای که در گلویم به گره می‌افتد، آسمان پست‌تر از من می‌شود و نیازهای اصلی‌ام یعنی آب و غذا کم‌رنگ‌تر می‌شوند.