تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۵۷
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به توصیف حس تشنگی و نیاز خود می‌پردازد. او می‌گوید که پس از مدت‌ها، اگر حتی یک قطره آب بنوشد، به مانند صدفی که سال‌ها انتظارش را کشیده، احساس رضایت می‌کند. اما با این حال، این قطره آب در گلوی او به سختی و دشواری فرو می‌رود و مانند سنگ گره می‌خورد. این تصاویر نشان‌دهنده‌ی عمق تشنگی و دردناک بودن آن است.
بعد عمری چون صدف گر قطرهٔ آبی خورمدر گلوی تشنه‌ام چون سنگ می‌گردد گره
هوش مصنوعی: پس از سال‌ها انتظار، اگر حتی یک قطره آب را بنوشم، برایم مانند این است که در گلویم سنگ گذاشته‌اند.