غزل شمارهٔ ۷۷
هوش مصنوعی: این شعر به مسایل انسانی، احساسات و روابط اجتماعی می‌پردازد. شاعر به انتقاد از نگاه‌های سطحی و بی‌محتوا به زندگی و محبت می‌پردازد و به نیاز به عمق احساسات و مفاهیم می‌پردازد. او به زندگی اجتماعی اشاره می‌کند و می‌گوید که در دنیای امروز، انسان‌ها به مسائل کم‌عمق روی می‌آورند. همچنین در شعر به نقش نیکوکاران و دردهای ناشی از غفلت و پشیمانی اشاره می‌شود. در کل، شاعر دعوت به تفکر عمیق‌تری درباره زندگی و روابط انسانی می‌کند.
پرده‌دارِ حرفِ دعوی کن لبِ خاموش رااز دبستان بر‌میاور طفلِ بازیگوش را
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که سخن باید با صداقت و شجاعت بیان شود و نباید از گفتن حقیقت ترسید. همچنین، در این مسیر، باید تلاش کرد تا بچههایی که بازیگوش و بیتاب هستند، به سمت یادگیری و دانش سوق داده شوند.
مور بر خوانِ سلیمان خونِ خود را می‌خوردخرمنِ گل مایهٔ حسرت بود آغوش را
هوش مصنوعی: مور، در حالی که بر سفرهٔ سلیمان نشسته، خون خود را میخورد و این نشاندهندهٔ عذاب و کمبود اوست. گلها، که نمایانگر زیبایی و خوشبختی هستند، تنها به حسرت و آرزو برای آغوش گرم و محبتآمیز تبدیل شدهاند.
نیست بر بالای دستِ خاکساری هیچ دستخشتِ خُم می‌نوشد اول، بادهٔ سرجوش را
هوش مصنوعی: هیچگاه بر دستان یک انسان humble هیچ چیزی از خاکِ دنیا نیست که از آن، خمرِ خوب تهیه کنند؛ چرا که اول باید شرابِ خوش طعم را تولید کرد.
باغبان گل را کند سیراب از بهرِ گلابساقی از می بهر‌بردن می‌فزاید هوش را
هوش مصنوعی: باغبان برای اینکه گل را به خوبی پرورش دهد و عطر گلاب استخراج کند، آن را سیراب می‌کند. در حالی که ساقی نیز برای افزایش لذت مردم از می، تلاش می‌کند هوش و ذکاوت را پرورش دهد.
جز پشیمانی سخن‌چینی ندارد حاصلیحلقهٔ بیرونِ در کُن در مجالس گوش را
هوش مصنوعی: تنها نتیجهی سخن‌چینی و دروغ گفتن احساس پشیمانی است. از تو میخواهم که در مجالس و محافل، به حرفهای دیگران گوش کنی و در آنجا ساکت بمانی.
مستی و مخموری عالم به هم آمیخته است
هوش مصنوعی: در این عالم، حالتی از سرخی و نشئگی به هم آمیخته شده است.
دور‌باش! نیش در دنبال باشد نوش را
این زمان در زیرِ بارِ کوهِ منت می‌روممن که می‌دزدیدم از دستِ نوازش دوش را
هوش مصنوعی: این روزها تحت فشار و سختی طلبِ محبت و نوازش دیگران هستم، در حالی که زمانی خودم به راحتی این احساسات را از دیگران میگرفتم.
گِردِ آن چاهِ زنخدان در زمانِ خط مگرد
هوش مصنوعی: دور آن چاله، که نشانه زیبایی است، وقت خودت را تلف نکن.
بیشتر باشد خطر از چاه ها خس‌پوش را
بر سرِ بی مغز، صائب کسوتِ پشمین منهاز سرِ خوانِ تهی بردار این سرپوش را
هوش مصنوعی: بر روی کسی که بیفکر و نادان است، لباس زهد و سادگی نپوشان. از سفرهای که چیزی در آن نیست، این روکش را بردار.