غزل شمارهٔ ۷۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان تجربه‌های تلخ و شیرین خود می‌پردازد. او از درد و رنجی که در اثر نیش خمار نوش به وجود آمده سخن می‌گوید و به یادآوری زخم‌های پشیمانی اشاره می‌کند. در این میان، به طبیعت انسانی و رفتارهای مخفیانه دشمنان نیز اشاره شده است. شاعر از دشمنان نمی‌خواهد که او را فریب دهند و در عوض، به دوستی و دوستی‌پنداری مهر می‌ورزد. او همچنین به زیبایی‌های می‌پرستان اشاره می‌کند و به سادگی و شیرینی زندگی در این دنیای پر از درد می‌پردازد. در نهایت، با اشاره به شکری که بر سر شور آمده، بر اهمیت لذت‌های ساده و زیبایی‌های زندگی تأکید می‌کند.
بر جگر تا خورده‌ام نیشِ خمارِ نوش رامی‌کنم با درد سودا بادهٔ سرجوش را
هوش مصنوعی: من طعم تلخ درد و ناامیدی را چشیدهام و حالا با اندوه و تأسیس، به سراغ شادی و نشئگی میروم.
مُهر بر لب زن که در خون غوطه (ور هرگز نساخت)زخمِ دندانِ پشیمانی لبِ خاموش را
هوش مصنوعی: زنی که در خون غوطهور است، دیگر هیچگاه به زخم دندانهای پشیمانی لبهای خاموشش توجهی نمیکند.
چون صدف هر کس به غورِ بحرِ خاموشی رسیدکاسهٔ دریوزهٔ سیماب سازد گوش را
هوش مصنوعی: هر کس که به عمق سکوت و آرامش دست یابد، مانند صدفی که در دریا یافته میشود، گوش خود را مانند ظرفی برای دریافت نغمههای زیبا و ظریف میسازد.
بازیِ همواریِ ظاهر مخور از دشمناننانِ سوزن‌دار پیش‌افکن سگِ خاموش را
هوش مصنوعی: از دشمنان و مرافقتهای ظاهری آنها فریب نخور. از آنها که بر خلاف ظاهرشان نیتهای بدی دارند، دوری کن. به ظاهر آرام و ساکت آنها اعتماد نکن، زیرا ممکن است در زیر آن، خطرهای بزرگی نهفته باشد.
ای ردا از دوشِ من بردار دستِ التفاتکرده‌ام وقفِ سبوی می‌پرستان دوش را
هوش مصنوعی: ای لباس زیبای من، آن را از دوشم بردار؛ من دستم را به نشانه توجه و ارادت به کسانی که در حال نوشیدن شراب هستند، دراز کردهام.
کِلکِ شکربار صائب بر سرِ شور آمده استتنگ شکر ساز یکسر پرده‌های گوش را
هوش مصنوعی: قلم شاعر خوشزبان بر سر شور و هیجان آمده است، بهگونهای که شکر را به دقت بههم میزند و همگان را به شنیدن زیبایی‌های آن دعوت می‌کند.