غزل شمارهٔ ۷۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف انزوای عاطفی و عقلانی فرد می‌پردازد. شاعر از ناتوانی در فهم و درک دنیای پیرامونش سخن می‌گوید و به دنبال انصاف و درک از سوی خداوند است. او احساس می‌کند که به دلیل سرکشی و خودسری، در ارتباطاتش دچار مشکل شده و نمی‌تواند به درستی ارتباط برقرار کند. همچنین تمایل دارد که عشق و بی‌خود بودنش را در برابر چالش‌های دنیا توضیح دهد و از کسی بخواهد که حرف‌های ناگفته‌اش را بشنود و درکش کند. به طور کلی، شعر به تنهایی، سردرگمی و جستجوی راهی برای ارتباط با دیگران اشاره دارد.
چند بتوان خاک زد در چشم، عقل و هوش را؟یا رب انصافی بده آن خطِ بازیگوش را
هوش مصنوعی: چقدر می‌توان با فریب و حقه، عقل و هوش را تحت تأثیر قرار داد؟ کاش خدایا قدری انصاف بدهی به آن کسی که در بازی و شوخی، بازیگوشی می‌کند.
کارِ من با سرو‌بالایی است کز بس سرکشیمی‌شمارد حلقهٔ بیرونِ در، آغوش را
هوش مصنوعی: من با کسی ارتباط دارم که از شدت طغیان و نافرمانیاش، دروازه را به حلقه بیرونی میشمارد و آغوش را نمیپذیرد.
از جهانِ بی‌خودی پایِ تزلزل کوته استنیست پروای قیامت عاشقِ مدهوش را
هوش مصنوعی: قلب عاشق بیخیال از دنیای فانی و ناپایدار است و به عاقبت کار خود فکر نمیکند. او در حالت سرمستی و عاشقی، نگران بازتاب و عواقب عشقش نیست.
زیرِ گردونِ سبک‌جولان چه عاجز مانده‌ای؟می‌توان برداشتن از جوشی این سرپوش را
هوش مصنوعی: زیر آسمانِ پرتحرک و پویایی که در آن زندگی میکنیم، چه اندازه ناتوان و بیقدرت شدهای؟ آیا نمیتوانی از این فشار و محدودیت، بار و سنگینی را برداری و رهایی یابی؟
روزگاری شد ز جوشِ گفتگو افتاده‌امکیست صائب تا به حرف آرد منِ خاموش را؟
هوش مصنوعی: در حال حاضر به دلیل گفتگوها و تبادل نظرها، از نشاط و شور و شوق فاصله گرفتهام. نمیدانم چه کسی میتواند مرا، که در خاموشی به سر میبرم، به سخن وادار کند.