غزل شمارهٔ ۱۱۸
هوش مصنوعی: غزلی از شاعر که در آن به تأملات عمیق دربارهٔ زندگی و دنیا پرداخته شده است. شاعر از درد و رنج‌های ناشی از آگاهی نسبت به واقعیت‌های زندگی و ظلمت‌های آن صحبت می‌کند. او از عشق و زیبایی عالمگیر و قدرت کلام سخن به میان می‌آورد و بر چالش‌های روحی و معنوی خود تأکید می‌کند. شاعر بر این باور است که باوجود مشکلات، درک عمیق‌تری از وجود و محبت الهی دارد و زندگی‌اش به‌گونه‌ای است که به دنبال حقیقت و روشنایی در میان تاریکی‌هاست. در نهایت، او در پی دست‌یابی به آرامش و آگاهی عمیق از زندگی است و از بی‌خبری غافلان فاصله می‌گیرد.
غوطه در گُل داده بود اندیشهٔ دنیا مرانالهٔ نی شد دلیلِ عالمِ بالا مرا
هوش مصنوعی: افکار دنیوی و مادی مرا در خود غرق کرده بود و نالهی نی نشانهای از عمق معانی ورا و معنوی زندگی من شد.
گر‌چه چون حلاج مُهرِ خامشی بر لب زدمزورِ مِی برداشت آخر پنبه از مینا مرا
هوش مصنوعی: هرچند که مانند حلاج، سکوت اختیار کردم، اما در نهایت قدرت شراب من را از مدار خارج کرد و به دنیای دیگری هدایت کرد.
از سیاهی خضر می‌آرد گلیمِ خود بروننیست بر خاطر غبار از ظلمتِ سودا مرا
هوش مصنوعی: از درد و غم خودم به سختی رهایی مییابم، اما در عمیقترین اندیشهام هنوز غبار تلخیها باقی مانده است.
بود از بس بر دل من دیدنِ مردم گرانشد سبک در دیده کوهِ قاف چون عنقا مرا
هوش مصنوعی: به دلیل مشاهده زیاد مردم و سنگینی احساساتم، دیگر برایم سخت شده است که به آنها نگاه کنم. حالا همچون پرندهای افسانهای، از این دنیا و مردم دور شدهام.
مهرهٔ گهوارهٔ من بود از عقدِ سخنمنّتِ گویایی از کس نیست چون عیسیٰ مرا
هوش مصنوعی: من از زمان تولدم، دلیلی برای سخن گفتن و بیان احساساتم داشتم که هیچکس مانند عیسیٰ به من این هدیه را نداده است.
حسنِ عالمگیر را هرجا که جویی حاضرستهر غباری محملِ لیلی است زین صحرا مرا
هوش مصنوعی: هر جا که به دنبال زیبایی و کمال باشی، آن را پیدا خواهی کرد. هر چیزی که در این عالم وجود دارد، میتواند بستری برای عشق و زیبایی باشد. من در این دشت به دنبال آن زیبایی هستم.
با کمالِ قُرب، از پاسِ ادب خون می‌خورمپنجهٔ خشکی است چون مرجان از این دریا مرا
هوش مصنوعی: به خاطر نزدیک بودن و احترام به آداب، با وجود اینکه دردمند و ناراحت هستم، میتوانم سختیها و مشکلات را تحمل کنم. این سختیها همچون دستانی خشک شبیه به مرجان هستند که از عمق دریا برای من آمدهاند.
نیست مانع بحر را گرداب از جوش و خروشمُهرِ خاموشی چه سازد با لبِ گویا مرا
هوش مصنوعی: هیچ چیز نمیتواند مانع حرکت آب دریا شود، همچنان که سکوت نمیتواند تاثیری بر سخن گفتن من داشته باشد.
نیست چون آتش مرا اندیشه از زخمِ زبانمی‌شود بال و پرِ پرواز، خارِ پا مرا
هوش مصنوعی: اندیشهام مانند آتش است و هر زخم زبانی که به من زده میشود، به من بال و پر میدهد تا پرواز کنم، حتی اگر یک خار در پایم باشد.
چون الف در بِسم گردد محو، باقی می‌شودعمرِ کوته جاودان شد زان قدِ رعنا مرا
هوش مصنوعی: وقتی حرف الف در کلمه "بسم" محو میشود، عمر کوتاه من به نوعی بیپایان و جاودانی میشود؛ زیرا به خاطر قامت زیبا و دلکش تو.
در سرانجام اقامت نیستم چون غافلانتوشهٔ راهی است صائب چشم از دنیا مرا
هوش مصنوعی: در پایان عمر، من مانند نادانها در جا نمیمانم؛ زیرا زاد و توشهای برای سفر آخرت آماده نکردهام. بنابراین، از دنیای فانی چشم میپوشم.