غزل شمارهٔ ۱۲۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات و درونیات شاعر است. شاعر از عشق و محبت سخن می‌گوید و می‌گوید که اگرچه ظاهراً سکوت کرده اما در دل احساسات قوی‌ای دارد. او به تضاد میان عشق و درد اشاره می‌کند و می‌گوید که کارهای زندگی به ظاهر زیبا هستند اما در حقیقت ممکن است بدون واقعیّت باشند. شاعر به فکر و صبر خود در مواجهه با مصائب تأکید می‌کند و در نهایت به جایگاه خود در جهان ادبیات اشاره می‌کند و می‌گوید که اگرچه خاموش است، اما در درونش افکار عمیق و بیدار دارد.
عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مراآهوان از چشم نگذارند صیاد مرا
هوش مصنوعی: عشق با محبت خود وجود من را زنده کرده و به من انرژی داده است، به طوری که آهوان به رغم تمام تلاشها، نمیتوانند مرا از نگاه صیاد دور کنند.
گر‌چه من چون غنچه دارم مُهر خاموشی به لبنَکهتِ گل می‌کند تفسیر، فریاد مرا
هوش مصنوعی: هرچند من مانند غنچهای خاموش هستم و حرفی نمیزنم، اما عطر و صفای گل دربارهام سخن می‌گوید و فریاد درونیام را بازگو می‌کند.
کارها را کارفرما آب و رنگی می‌دهدور‌نه جوی شیر زنّاری است فرهاد مرا
هوش مصنوعی: کارها را کارفرما به زیبایی و جذابیت میدهد، در غیر این صورت تلاش من مانند جوی شیر زنّاری است که هیچ فایدهای ندارد.
صیدِ لاغر‌دام با خود دارد از پهلوی خویشحاجتِ دام و کمندی نیست صیاد مرا
هوش مصنوعی: صیاد به دنبال شکار لاغر است، ولی خود شکار به قدری ضعیف و بیپناه است که از پهلوی خود نیاز به دام و کمند ندارد. به عبارتی دیگر، شکار از صیاد قویتر شده و نیازی به فریب خوردن ندارد.
قطره‌ای هم در سوادِ دیده‌اش می‌بود کاشاینقدر آبی که در تیغ است جلاد مرا
هوش مصنوعی: کاش قطره‌ای از اشک در چشمانش وجود داشت؛ همانطور که در تیغ جلاد، آب و زرقوبرق است.
صبرِ من در بی قراری‌ها قیامت می‌کندورنه می‌گیرد ازو خط، عاقبت داد مرا
هوش مصنوعی: تحمل من در شرایط بیقراری به شدت زیاد است و اگر این صبر نبود، در نهایت دچار مشکل میشدم و نتیجهاش را میدیدم.
از ادب صائب خموشم، ورنه در هر وادییرتبهٔ شاگردی من نیست استاد مرا
هوش مصنوعی: از روی ادب ساکت هستم، وگرنه در هر زمینهای، جایگاه من از استاد بالاتر است.