غزل شمارهٔ ۱۲۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس آرامش و خوشی در دوران عافیت و سلامتی است. شاعر از زیبایی‌های بهار و حالتی خوشایند صحبت می‌کند که او را از درد و رنج دور نگه داشته است. او به یادآوری می‌کند که حتی اگر به مشکلاتی برخورد کند، احساس آرامش و عافیت را مهم‌تر می‌داند. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که با وجود همه دردها، همچنان در دنیای عافیت و شادی زندگی می‌کند و شکرگزار آن است.
خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مراخاکساری در حصار عافیت دارد مرا
هوش مصنوعی: در بهار، روحیه خوب و شاداب به من احساس خوشبختی میدهد، همچنین داشتن تواضع و فروتنی در محیط امن و آرام زندگیام مرا خوشحال می‌کند.
تا چه بدمستی ز من سرزد که دوُرِ روزگاردر کشاکش از خمار عافیت دارد مرا
هوش مصنوعی: تا چه حد از شوق و شادی تحت تاثیر قرار گرفتم که درگیر چالشهای زندگی، هنوز از حال و هوای خوب و آرامش ذهنی لذت میبرم.
آسمان گر از خزانِ درد پامالم کندبهْ که سرسبز از بهار عافیت دارد مرا
هوش مصنوعی: اگر آسمان با درد و غم مرا زمینگیر کند، بهتر است که حداقل از بهار سلامتی بهرهمند باشم و سرسبز و شاداب بمانم.
تا سبو بر دوش دارم از خمار آسوده‌اممِی‌کِشی در زیر بار عافیت دارد مرا
هوش مصنوعی: تا وقتی که سبویی بر دوش دارم و مشغول لذتبردن از زندگی هستم، از غم و درد رهایی دارم. نوشیدن مِی در حالی که زیر بار آسایش و خوشی هستم، باعث تسکین من میشود.
صبحِ محشر شور در عالم فکند و همچنانآسمان امیدوار عافیت دارد مرا
هوش مصنوعی: صبح روز قیامت شور و هیجانی در دنیا به وجود میآید و در حالی که آسمان هنوز امیدوار است که حالتی خوب و آرامشبخش به من بدهد.
شُکرِ زنجیرِ جنون بر گردنِ من واجب استمدّتی شد در حصار عافیت دارد مرا
هوش مصنوعی: باید بابت زنجیرهای دیوانگی که به گردن من افتاده، سپاسگزار باشم. مدتی است که در امنیت و آسایش خود را حبس کردهام.
اهلِ دُردی نیست صائب زین همه دُردی‌کشانتا به جامی شرمسار عافیت دارد مرا
هوش مصنوعی: صائب اهل درد نیست و در میان همه افرادی که در رنج و درد به سر میبرند، او به خاطر داشتن یک جام، شرمنده از آرامش و سلامت خود است.