غزل شمارهٔ ۲۶۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به یاد دوران آشنایی‌اش با معشوق می‌پردازد و روابط عمیق و نزدیکی که داشتند را توصیف می‌کند. او بیان می‌کند که آن‌ها دو جزء جدا بودند اما در حقیقت یک‌دل و یک‌صدا بودند. همچنین، به اشتراک گذاشتن احساسات و افکارشان اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که فاصله بین آن‌ها نمی‌تواند مانع از اتحادشان شود. در نهایت، شاعر از خوشبختی و شادابی که زندگی مشترکشان به آن‌ها بخشیده صحبت می‌کند و می‌گوید که مشکلات را با هم حل می‌کردند و مرهمی بر دردهای یکدیگر بودند.
یاد ایامی که با هم آشنا بودیم ماهم‌خیال و هم‌صفیر و هم‌نوا بودیم ما
هوش مصنوعی: به یاد روزهایی میافتم که با یکدیگر آشنا بودیم و در فکر و احساس با هم شریک بودیم، مانند زنگها و نواهایی که هماهنگ و همصدا بودند.
معنی یک بیت بودیم از طریق اتحادچون دو مصرع گرچه در ظاهر جدا بودیم ما
هوش مصنوعی: ما از طریق اتحاد و همبستگی به یکدیگر پیوستهایم، مانند دو خط که در ظاهر جدا از هم به نظر میآیند، اما در واقع یک کل واحد را تشکیل میدهند.
بود دایم چون زبان خامه حرف ما یکیگرچه پیش چشم صورت‌بین دو تا بودیم ما
هوش مصنوعی: ما همیشه مثل زبان و قلم یکی هستیم، هرچند که ممکن است در نظر دیدهها دو نفر به نظر برسیم.
چون دو برگ سبز کز یک دانه سر بیرون کندیک‌دل و یک‌روی در نشو و نما بودیم ما
هوش مصنوعی: ما مانند دو برگ سبز هستیم که از یک دانه به وجود آمدهاند و در یک دل و یکروح در حال رشد بودهایم.
می‌چرانیدیم چون شبنم ز یک گلزار چشماز نواسنجان یک بستان‌سرا بودیم ما
هوش مصنوعی: ما مانند شبنم از گلزار میچیدیم و از زیبایی بستان لذت میبردیم.
بود راه فکر ما در عالم معنی یکیچون دو دست از آشنایی یک‌صدا بودیم ما
هوش مصنوعی: در دنیای معنا، راه فکر ما به گونهای بود که همچون دو دستی که از هم آشنا هستند، یکصدای واحدی داشتیم.
دوری منزل حجاب اتحاد ما نبودداشتیم از هم خبر در هر کجا بودیم ما
هوش مصنوعی: دوری از خانه و سرزمین ما مانع از اتحادمان نشد. ما در هر مکان که بودیم، از حال یکدیگر باخبر بودیم.
اختر ما سعد بود و روزگار ما سعیداز سعادت زیر بال یک هما بودیم ما
هوش مصنوعی: ستاره ما خوشبخت بود و زندگی ما شاداب، چرا که از برکت وجود یک پرنده بزرگ و خوش شانس بهرهمند بودیم.
چاره‌جویان را نمی‌دادیم صائب درد سردردهای کهنه‌ی هم را دوا بودیم ما
هوش مصنوعی: ما به کسانی که به دنبال راهحل بودند، کمکی نمیکردیم، چرا که خودمان با مشکلات قدیمی و کهنهای دست و پنجه نرم میکردیم و در واقع به درمان دردهای خود مشغول بودیم.