غزل شمارهٔ ۲۶۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات ناامیدی و تلاش‌های بی‌نتیجه می‌پردازد. شاعر به تصویر کشیدن مشکلات و چالش‌ها در زندگی، با اشاره به تلاش‌های بی‌فایده و ناهماهنگی‌های انسانی می‌پردازد. او به نوعی استعفا می‌دهد که با وجود امید، واقعیت‌ها و دردهای زندگی همواره سایه‌اش را بر سر ما دارند. همچنین به جذابیت‌های عشق و زیبایی‌های آن اشاره می‌کند، اما از دشواری‌ها و ناکامی‌ها هم غافل نیست. در نهایت، شعری است پر از احساسات متناقض و واقعیات زندگی.
ناامیدی بر دهد اشکی که می‌باریم مارزق قانون می‌شود تخمی که می‌کاریم ما
هوش مصنوعی: ناامیدی باعث می‌شود که اشکهایی که میریزیم بی‌فایده باشند و زندگی به مانند قانونی می‌شود که حاصل تلاش و زحماتی است که می‌کاریم.
هر که پا کج می‌گذارد ما دل خود می‌خوریمشیشهٔ ناموس عالم در بغل داریم ما
هوش مصنوعی: هر کسی که قدمهایش را نادرست برمیدارد، ما با دلنگرانی خود را آزار میدهیم، زیرا ما از احترام و حراست از ارزشهایمان به شدت محافظت میکنیم.
در شکار شوخ‌چشمان دست و پا گم می‌کنیمور نه آهو را به دام خویش می‌آریم ما
هوش مصنوعی: در شکار افراد زیبا و دلربا، گاهی از خود بیخود میشویم و گیج و سردرگم میمانیم، در غیر این صورت به راحتی میتوانیم آنها را به دام بکشیم.
در کف عشقیم عاجز، ور نه در میدان رزمشیرمردان را به مژگان جبهه می‌خاریم ما
هوش مصنوعی: ما در عشق به حدی ناتوان هستیم که اگر وضع دیگری داشتیم، در میدان جنگ میتوانستیم با ناز و فریب خود، دلهای شجاعان را بفریبیم و آنها را به خفت بیندازیم.
نیست صائب قسمت کوتاه‌بینان هوسآن چه از چشم سیاهش در نظر داریم ما
هوش مصنوعی: قسمت کسانی که فکرشان کوتاه است، نمیتواند به آرزوهای بزرگ و بالاتر از خود برسد، هرچند که ما رویاهایی در ذهن داریم که مربوط به زیبایی و جذابیت فردی خاص است.