غزل شمارهٔ ۴۹۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با توصیف حسن و زیبایی او، از تأثیر شگرف این زیبایی بر دیگران می‌گوید. او بیان می‌کند که حضور حسن در بازار باعث جذب خریداران و شگفتی می‌شود. عطر گل و زیبایی او نیازی به موانع ندارد و بوسه‌هایی که از او می‌ریزند، مانند جواهرات ارزشمند است. همچنین، شاعر از عشق به حسن سخن می‌گوید که به مانند سروی بلند و زیباست. در نهایت، شاعر حسرت و ظلمی را احساس می‌کند که به خاطر عشقش دچار رنج و درد است، اما در دل بهشت (گلشن فردوس) نمی‌تواند غمی بیابد. این شعر نمایانگر زیبایی، عشق و همچنین رنج و حسرت عاشقانه است.
حسن اگر جلوه دهد بر سر بازار ترامصر زندان شود از جوش خریدار ترا
هوش مصنوعی: اگر زیبایی خود را در دید عموم به نمایش بگذاری، مانند این است که تو را در بازار ملی اسیر و زندانی می‌کند، چون همه به سوی تو جذب خواهند شد و برای خریدن تو هجوم میآورند.
بوی گل می برد از کار تماشایی راحاجتی نیست به خار سر دیوار ترا
هوش مصنوعی: بوی گل زیباییهای تماشایی را از یاد میبرد و نیازی نیست به خاری که بر سر دیوار توست.
چشمه در فصل بهاران ننشیند از جوشبوسه می ریزد ازان لعل گهربار ترا
هوش مصنوعی: چشمه در فصل بهار آرام نمیگیرد و از جوش و خروش آن، بوسهها به شکل دانههای قیمتی و زیبا به زمین میریزد.
سرو بالای تو از عشق علم شد در کفرقمری از طوق، کمر بست به زنار ترا
هوش مصنوعی: عشق به تو باعث شد که سرو زیبای تو به بلندی و شکوهی برسد، مانند قمر که از دایرهای محدود رها شده و به آزادی و زیبایی بیشتری دست یافته است.
این چه ظلم است که من خون خورم و تیغ کندبه زبان پاک، خط از صفحه رخسار ترا
هوش مصنوعی: این چه ناعدالتی است که من به شدت رنج میبرم و تیغ زبانم به جای اینکه به یاد تو باشد، تنها میتواند زیبایی چهرهات را زخم بزند؟
در دل گلشن فردوس خزان را ره نیستچون به خاطر گذرد صائب افگار ترا؟
هوش مصنوعی: در بهشت گلستان، جایی برای خزان وجود ندارد. وقتی که یاد تو به ذهن میآید، چه ابر غمگینی بر دل من سایه میافکند؟