غزل شمارهٔ ۵۷۲ - صائب

علم نصرت ما آه سحرگاهی مامهر خاموشی ما چتر شهنشاهی ما

ما ز بی برگ و نوایی خط پاکی داریمچه کند باد خزانی به رخ کاهی ما؟

چرخ چندان که زند نقش حوادث بر آبمی شود جوهر آیینه آگاهی ما

چه توقع ز رفیقان دگر باید داشت؟سایه جایی که کشد پای ز همراهی ما

رفته بودیم که از وادی دل دور شویمنفس سوخته شد سرمه آگاهی ما

هر سر خار درین دشت چراغی گردیدپای برجاست همان ظلمت گمراهی ما

رفت عمر و قدم از خود ننهادیم برونداد از غفلت ما، آه ز کوتاهی ما

همچنان خار به دل از رگ خامی داریمفلس اگر داغ شود بر بدن ماهی ما

نیست در دامن این دشت، شکاری صائبکه علم چرب کند آه سحرگاهی ما