غزل شمارهٔ ۶۴۱ - صائب

ز کوه غم دل و دست گشاده را غم نیستکه سنگ، بار نگردد به دل فلاخن را

دلیل جوهر ذاتی است با ضعیفان خلقکه تیغ تیز رباید ز خاک سوزن را

نکرده سیر دل و چشم خوشه چینان رابه خانه نقل مکن زینهار خرمن را

گناه ماست شب وصل اگر بود کوتاهکند به موسم حج کعبه جمع دامن را

به کفر و دین شده ام از صفای دل یکرنگکه رنگ ظرف بود آبهای روشن را

میان قهر خدا و عدو مشو حایلبه انتقام الهی گذار دشمن را

چنان ز چشم بد خاکیان هراسانمکه میل می کشم از آه، چشم روزن را

کشید هر که ز خصم انتقام خود صائبز انتقام خدا امن کرد دشمن را

مکن دلیر نگاه آن بیاض گردن رابه تیره شب مکن اندوده صبح روشن را